Ferdinand von Hiller (ur. 24 października 1811 we Frankfurcie nad Menem, zm. 11 maja 1885 w Kolonii) – niemiecki kompozytor, pianista i pedagog.
Życiorys Urodził się w rodzinie o korzeniach żydowskich. Uczył się gry na fortepianie u Aloisa Schmitta. W wieku 10 lat debiutował jako pianista. Z polecenia zachwyconego jego grą Mendelssohna studiował w latach 1825–1827 u Johanna Nepomuka Hummla w Weimarze.
Grywał na dworze weimarskim i w domu Goethego, towarzyszył też Hummlowi w podróży do Wiednia, gdzie poznał Beethovena. W latach 1828–1836 przebywał w Paryżu, gdzie występował jako pianista i zaprzyjaźnił się z Lisztem, Chopinem i Berliozem. W 1836 roku został dyrygentem Cäcilien-Verein we Frankfurcie. W latach 1836–1839 i 1840–1842 odbył podróż do Włoch. W latach 1843–1844 był dyrygentem orkiestry Gewandhaus w Lipsku. Od 1844 roku przebywał w Dreźnie, gdzie skomponował dwie opery, następnie w latach 1847–1850 działał w Düsseldorfie. Po śmierci Fryderyka Chopina zorganizował w Düsseldorfie uroczystość żałobną, w trakcie której przy akompaniamencie muzyki polskiego kompozytora recytowano jego własne wiersze. Od 1850 do 1885 roku był dyrektorem konserwatorium w Kolonii i dyrygentem orkiestry towarzystwa koncertowego Gürzenich. Uczestniczył też w organizacji koncertów Dolnej Nadrenii.