Frunzego i został dowódcą 69 pułku artylerii ciężkiej w 19 Korpusu Piechoty, a w lipcu 1937 naczelnikiem artylerii Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Brał udział w wojnie z Finlandią jako dowódca artylerii 7 Armii w stopniu komdiwa, przyczyniając się do przełamania fińskiej obrony i linii Mannerheima na początku marca 1940. Za zasługi bojowe w wojnie zimowej otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.
W lipcu 1940 został generalnym inspektorem artylerii Armii Czerwonej, a na początku czerwca 1941 naczelnikiem artylerii Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Po ataku Niemiec na ZSRR był zastępcą dowódcy i jednocześnie naczelnikiem artylerii Frontu Południowo-Zachodniego. Brał udział m.in. w operacji jeleckiej i barwienkowsko-łozowskiej w grudniu 1941 i w styczniu 1942, w których się wyróżnił. Od stycznia do lipca 1942 był dowódcą 40 Armii na Froncie Południowo-Zachodnim i od maja 1942 Briańskim, w lipcu 1942 został mianowany dowódcą artylerii Frontu Dalekowschodniego. W wojnie z Japonią w 1945 był naczelnikiem artylerii 2 Frontu Dalekowschodniego, wnosząc duży wkład w rozbicie Armii Kwantuńskiej. Brał udział w zajęciu Harbinu i innych miast i miejscowości w Chinach, a także południowej części Sachalina i Kuryli.