Bolesław Zygmunt Mikiewicz (ur. 6 maja 1895 w Przeworsku, zm. 1959) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 6 maja 1895 w Przeworsku, w ówczesnym powiecie łańcuckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Bolesława (1869–1925), adwokata, i Katarzyny Wiktorii (1869–1959), córki Zygmunta Węclewskiego. Miał dziewięcioro rodzeństwa, a wśród nich brata Bronisława (1899–1942) – majora łączności Wojska Polskiego.
W 1913 złożył maturę z odznaczeniem w c. k. Gimnazjum III w Krakowie. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 1 Pułku Piechoty. 1 maja 1916 został mianowany chorążym piechoty. 6 lipca 1916 pod Wołczeckiem, w trzecim dniu bitwy pod Kostiuchnówką, dostał się do rosyjskiej niewoli.
4 marca 1919 jako chorąży byłych Legionów Polskich i byłego II Korpusu został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany z dniem 1 lutego 1919 podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 908.. 1 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 porucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4146..