W styczniu 1919 zdobył Złotniki Kujawskie. Służył w sztabie, a następnie był instruktorem w poznańskiej Szkole Oficerów Piechoty. 18 marca 1918 mianowano go podporucznikiem, a 14 października 1920 porucznikiem.

W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził batalionem w 64. Pułku Piechoty i został ranny pod Drohiczynem. Przeprowadził odważne akcje pod Łomżą i Mińskiem Mazowieckim. Po wojnie został dowódcą kompanii w 84. Pułku Piechoty. Potem nauczał w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu oraz został komendantem szkoły podoficerskiej (do stycznia 1930, kiedy to przeszedł do rezerwy).

Od 1930 prowadził własne gospodarstwo rolne niedaleko Świecia. Od 1933 pracował w Starostwie Powiatowym w Toruniu, a od 1936 do 1939 był burmistrzem Świecia. W sierpniu 1939 zgłosił się na ochotnika do armii. Podczas kampanii wrześniowej dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł i ukrywał się u rodziny w okolicach Inowrocławia. Był poszukiwany przez gestapo i został ujęty po rozpoznaniu na ulicy przez volksdeutscha. W areszcie trzymał go początkowo Selbstschutz. W listopadzie 1939 Niemcy rozstrzelali go w lesie pod grudziądzkim Mniszkiem.