3 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem z 21 maja 1917 i przydzielony do Łódzkiego Okręgowego Pułku PiechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 10 z 11 grudnia 1918 roku, poz. 226, 245. w Łodzi na stanowisko dowódcy pułku. Pułkiem dowodził do 12 stycznia 1919 po czym wyjechał na front wołyński jako tymczasowy dowódca II batalionu 28 Pułku Piechoty. Wiosną tego roku dowodził grupą swojego imienia operującą w rejonie Rawy Ruskiej przeciwko Ukraińcom. W czasie ataku na Magierów i Niemirów „przez kilka dni napadała to na jedną, to na drugą miejscowość, rozbijając w ten sposób około 8 ukraińskich sotni, biorąc stu kilkudziesięciu jeńców, kilka karabinów maszynowych, dużo taboru, kasę batalionową itp.” 9 grudnia 1919 objął dowództwo 38 Pułku Piechoty. Na jego czele do maja 1920 walczył przeciwko bolszewikom. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 21 czerwca tego roku minister spraw wojskowych zezwolił mu korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika.