opisane w kontraście do standardowej polszczyzny): charakterystyczne podwyższenie melodii, tzw. zaśpiew, zwykle na końcu zdania, z wydłużeniem ostatniej sylaby, np. do widzeniaa, gdzie a wymawiane jest wyraźnie wyżej wtrącenie tej, czyli wołacza ty, jednak często występuje także jako zakończenie zdania, np. Tej, co ty robisz?, Przestań to robić, tej. wymowa o jako kontynuanta dawnego a pochylonego, np.: kolejorz, chłopok wymowa ó zamiast o, np.: cóś, doktór prelabializacja: u̯o, u̯e, u̯y; w miejscu o lub ó, np.: u̯oko, u̯yn, mu̯ost. Może to spowodować bardzo silne zniekształcenie, zwłaszcza w połączeniu z pomieszaniem nagłosowego /w/ i /v/: pu̯et stołym, czy u̯odejdź u̯obuzie u̯od u̯okna, bo cię u̯obleje bez łeb u̯odom u̯od u̯ogórków wymowa ły zamiast ło i łó, np.: łyszko wymowa y zamiast e – mlyko, chlyb wymowa yj lub ij zamiast końcówki -ej, np.: gorzyj, lepij wymowa ej zamiast aj, np.: dej, trzymej wymowa oł zamiast eł, np.: diaboł wymowa u zamiast ół, uł lub łu, np.: na du, dugi, suchej wymowa uł zamiast ił lub ył, np.: kupiuł, buł wymowa końcówki -om zamiast -ą, np.: jakom, pałkom udźwięcznienia międzywyrazowe, czyli dźwięczna wymowa ostatniej spółgłoski w wyrazie, gdy wyraz następny zaczyna się od samogłoski lub spółgłoską l, ł, m, n, ń, r, np.: krug otfrunoł, schyłeg nocy, mozd Rocha (most Rocha) wymowa