Mapa została wydrukowana w ośmiu kolorach – odrębnych dla poszczególnych linii, uwzględniała również tramwaje i linie kolejowe.
Następna mapa londyńskiego metra opublikowana została w roku 1908. Obejmowała głównie centrum miasta i pokazywała wszystkie stacje w centrum, nawet te, które były już zamknięte, wyłączone z eksploatacji bądź zmieniły nazwę. Zastrzeżenia budził również sposób, w jaki podpisano poszczególne stacje; nierzadko podpisy były niewyraźne, zbyt małe, wciśnięte między linie. Z uwagi na to, że wiele linii wyjeżdżało poza ścisłe centrum miasta, a opublikowanie całego schematu byłoby niemożliwe ze względu na jego rozmiar, nie uwzględniono wielu stacji.
Pierwszej próby poprawienia mapy londyńskiego metra dokonano w roku 1926, kiedy kartograf Fred Stingemore uprościł nieco rysunek, rezygnując z równej odległości między stacjami i zmienił nieco przebieg linii w stosunku do skali mapy, co wprawdzie sprawiło, że mapa sieci metra nie mogła być nałożona na zwykły plan miasta, natomiast była bardziej czytelna, a stacje były podpisane. Jednak mapa miała również wady: Bakerloo Line, Metropolitan Line i District Line dalej wychodziły poza krawędzie mapy.