3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 122. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 4 Pułk Artylerii Polowej. Później został przeniesiony do 19 Pułku Artylerii Polowej w Nowej Wilejce. W latach 1923–1924 był dowódcą II dywizjonu, który wówczas stacjonował w Malinowszczyźnie koło Mołodeczna. W październiku 1927 został przesunięty ze stanowiska kwatermistrza na stanowisko dowódcy I dywizjonu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do 5 Okręgowego Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia w Krakowie na stanowisko referenta. W marcu 1929 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sambor na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika I referatu administracji rezerw. W lipcu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X, a z dniem 31 grudnia 1929 przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrów Wielkopolski. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.