Zorganizowanie konkursu w dużym stopniu przyczyniło się do rozkwitu polskiej typografii. W latach 60. polskie książki coraz częściej były nagradzane na międzynarodowych wystawach i konkursach. Sytuacja zmieniła się w latach 70. XX wieku. Z jednej strony, zaczęła rozwijać się polska ilustracja, a z drugiej – obniżyła się jakość druku. Polska typografia nadal charakteryzowała się przestarzałym sprzętem. Sytuację pogorszył kryzys papierniczy: dostępny papier nie był dostosowany do potrzeb drukarskich, a więc jakość druku nie odpowiadała oczekiwaniom wydawców.
Kryzys poligraficzny wniósł zmiany w formułę konkursu na „Najlepiej wydaną książkę roku”. W 1981 roku zmienił on nazwę na konkurs „Najpiękniejsze Książki Roku”. Od tej pory zwracano większą uwagę na koncepcję edytorską, graficzny układ książki oraz poziom ilustracji. Ze względu na konieczność zmiany organizacji wydarzenia oraz jego regulaminu, a także stan wojenny i coraz bardziej pogarszającą się jakość książek, konkurs został wstrzymany na trzy lata (1981–1983).
Od 1983 roku konkurs „Najpiękniejsze Książki Roku” odbywa się corocznie. W 2022 roku konkurs zmienił swoją nazwę na „Najpiękniejsze Polskie Książki [roku]”.