Więzienie opuścił na mocy amnestii jesienią 1945 roku, wróciwszy do rodzinnego Skomlina. Tam nawiązał kontakt z Konspiracyjnym Wojskiem Polskim, dowodzonym przez kpt. Stanisława Sojczyńskiego „Warszyca”. Początkowo służył jako kwatermistrz w batalionie „Motor”, stacjonującym w okolicach Radomska, następnie przeniesiono go w okolice Wielunia, gdzie miał tworzyć oddział partyzancki w ramach tzw. Pogotowia Akcji Specjalnej. W styczniu 1946 roku nawiązał kontakt z poakowskim oddziałem „Tartak” (dowódcy: Franciszek Olszówka „Otto” i Stanisław Panek „Rudy”). Służąc w tym oddziale jako dowódca plutonu, Olejnik pośredniczył w rozmowach mających na celu podporządkowanie oddziału „Otta” i „Rudego” dowództwu KWP. Ostatecznie do podporządkowania nie doszło, natomiast w dniu 1 kwietnia 1946 roku dowódca KWP wydał rozkaz utworzenia w okolicach Wielunia Oddziału Partyzanckiego SOS, którego dowódcą został por. Alfons Olejnik. W skład oddziału, noszącego początkowo nazwę „Jastrzębie”, a od czerwca 1946 roku – „Oświęcim” weszła część żołnierzy zgrupowania „Tartak”. Jednostka miała działać na terenie powiatów: wieluńskiego, sieradzkiego, kępińskiego, częstochowski oraz – w przypadku konieczności odskoku – lublinieckiego.