W warunkach ściśle beztlenowych i w obecności obfitego źródła heksozy M. racemosus rośnie w postaci drożdży. Wysokie ciśnienie parcjalne dwutlenku węgla również sprzyja rozwojowi drożdży. W warunkach tlenowych lub mikroaerobowych grzyb rośnie w postaci pleśni. W wodzie tworzy skórzaste lub kłaczkowate porośla na kamieniach i innych zanurzonych obiektach. Tworzą je silnie rozgałęzione strzępki, przy czym rozgałęzienia są krótsze od nici głównej. Strzępki najczęściej bez przegród. W złożonej pożywce zawierającej pepton, glukozę i wyciąg z drożdży sporangiospory kiełkują w warunkach tlenowych w postaci strzępek i nadal rosną poprzez rozszerzenie wierzchołka, ostatecznie tworząc grzybnię, z której rozwijają się sporangiofory i sporangiospory. Grzybnia składa się zarówno ze strzępek powietrznych, jak i substratowych, a jej wzrost jest charakterystycznie bujny i szybki. W tej samej pożywce, ale w warunkach beztlenowych, sporangiospory kiełkują jako wielobiegunowe pączkujące komórki drożdży. Proces morfogenetyczny, który został najlepiej zbadany jako modelowy system rozwojowy, to różnicowanie drożdży od strzępków. Jeśli aktywnie rosnące drożdże zostaną przeniesione ze środowiska beztlenowego, bogatego w dwutlenek węgla do środowiska tlenowego, z wcześniej pączkujących komórek drożdży wyłaniają się strzępki 3–5 godzin po zmianie.