Pochodząc z praktykującej rodziny katolickiej Franz von Ballestrem był zaangażowany w powstanie partii Centrum, organizował jej struktury na Górnym Śląsku. W 1872 został wybrany do Parlamentu Rzeszy. Był aktywnym przeciwnikiem Kulturkampfu, wspierając jednocześnie germanizację na Śląsku. W 1890 r. Ballestrem został wybrany przewodniczącym partii. Centrum straciło jednak poparcie na Górnym Śląsku, przede wszystkim wśród polskojęzycznych wyborców. W roku 1893 Ballestrem zrezygnował z polityki. Powrócił do niej podczas wyborów w 1898 roku. Wystartował w wyborach parlamentarnych z rodzinnego okręgu Lubliniec–Toszek–Gliwice. Mandat uzyskał, zaś 7 grudnia 1898 został wybrany prezydentem Parlamentu Rzeszy. Pełnił tę funkcję do 13 grudnia 1906.
Rodowy majątek przeszedł w ręce Franza von Ballestrem po śmierci ojca 20 listopada 1879. Ballestremowie posiadali kopalnie węgla, huty, cegielnię, fabrykę klinkieru, wydobywali dolomit w Norwegii, Czechach i na Węgrzech (w tym na terenie dzisiejszej Słowacji). W latach 1882–1885 wzniesiono nową siedzibę rodową – pałac w Pławniowicach z prywatną kaplicą katolicką. Ballestremowie dbali o swoich pracowników, wznosząc dla nich osiedla, kolonie robotnicze, punkty opieki sanitarnej, noclegownię, szkoły, biblioteki, szpital i aptekę.