jingū-ji (神宮寺).
W X wieku kapłani buddyjscy stworzyli pogląd, że kami są japońskimi "tymczasowymi emanacjami" (垂迹, suijaku)) istoty Buddy, które pojawiają się na świecie, aby ocalić ludzkość. W związku z tym utożsamiono buddów i bodhisattwów z japońskimi kami i bóstwami. Na przykład bogini słońca Amaterasu stała się inkarnacją Buddy Wajroczany. Zachodził też proces odwrotny: bóstwa buddyjskie były uznawane za kami, np. bogini Saraswati stała się sintoistyczną Benzaiten. Przykładem wspólnych sintoistyczno-buddyjskich, popularnych bóstw jest Siedmioro bogów szczęścia. Jednak nigdy nie powstała jedna, synkretyczna religia buddyjsko-sintoistyczna. Oba systemy religijne zachowywały swoją odrębność, jednocześnie często łącząc swoje praktyki kultowe. Buddyzm miał charakter bardziej miejski i elitarny, podczas gdy shintō było bardziej ludowe i rolnicze. thumb|150px|Kultowe wizerunki buddyjskie razem z posążkami lisów-posłańców kami Inari