ostatecznie góry płynnie przechodzą w nizinę. Góry Inowieckie pod względem geomorfologicznym dzielą się na: Wysoki Inowiec (słow. Vysoký Inovec) w części północnej, z kulminacją Inovec (1 042 m n.p.m.), Niski Inowiec (słow. Nízky Inovec) w części środkowej, z kulminacją Bezovec (743 m n.p.m.), Góry Krogulcze (słow. Krahulčie vrchy) w części południowej, z kulminacją Marhát (748 m n.p.m.), Pogórze Inowieckie (słow. Inovecké predhorie), ciągnące się wąskim pasem szerokości 2-7 km u zachodnich podnóży wyżej wymienionych grup górskich, wzdłuż doliny Wagu, od Beckova po Hlohovec (bez jednej wyraźnej kulminacji, do 550 m n.p.m.).
Geologia Góry Inowieckie tworzą asymetryczny blok tektoniczny, obcięty uskokami i otoczony przez neogeńskie serie osadowe. Od północy jest on ograniczony przez uskok jastrabianski (słow. jastrabiansky zlom lub jastrabiansky zlomový systém), który oddziela go od Kotliny Trenczyńskiej i Gór Strażowskich. Na zachodzie uskok powaski (słow. považanský zlomový systém) oddziela go od depresji blatniańskiej (słow. Blatnianska depresia). Na wschodzie uskok dubodzielski (słow. dubodielsky zlom) od Kotliny Banowskiej (słow. Bánovská kotlina). Od południowego wschodu uskok risznowski lub majcichowski (słow. rišňovský zlom lub majcichovský zlom) od depresji risznowskiej (słow. Rišňovská depresia)Maheľ, M.