Uważał tak Tischendorf, Pierre Batiffol, Gregory i Skeat, jest to jednak mało prawdopodobna hipoteza.
Kirsopp Lake zwrócił uwagę na noty korektora c na końcu 2 Księgi Ezdrasza (=Nehemiasza) i Estery informujące, że tekst został poprawiony w oparciu o rękopis, który wyszedł spod ręki Pamfila i jest kopią Heksapli. To może oznaczać, że Kodeks Synajski przez pewien czas przechowywany był w Cezarei. Nie wiadomo kiedy kodeks trafił do klasztoru św. Katarzyny na Synaju. Pogląd ten dominował wśród badaczy przez cały wiek XX. Brogan w 2003 roku przedstawił argumenty, że Kodeks mógł nigdy nie odwiedzić Cezarei.
Skrybowie i korektorzy thumb|Łukasz 11, 2 w Kodeksie Synajskim Według Tischendorfa tekst Kodeksu Synajskiego spisany został przez czterech kopistów oznaczanych literami A, B, C, D i pięciu korektorów oznaczanych literami a, b, c, d, e. Milne i Skeat wykazali, że tekst spisali trzej skrybowie A, B, D, zaś skryba C nigdy nie istniał. Pomyłka Tischendorfa, który przypisał skrybie C sporządzenie w dwóch kolumnach poetyckich partii ST, wynikła z tego, że poetyckie partie ST ujęte zostały w dwóch kolumnach, a cały kodeks napisany został w czterech kolumnach. Skryba A sporządził większość historycznych i poetyckich ksiąg ST, niemal cały NT i List Barnaby. Czasami czynił całą serię błędów.