W kwietniu 1814 papież mianował go protonotariuszem apostolskim (infułatem). Pacca robił karierę w przywróconym Państwie Kościelnym, dochodząc do stanowisk delegata w Forli (1815), delegata w Viterbo i Civitavecchia (1816), gubernatora Rzymu (1816), dyrektora generalnego policji papieskiej (1816), wicekamerlinga Świętego Kościoła Rzymskiego (1817). Uważany był za pewnego kandydata do nominacji kardynalskiej, ale jego karierę zrujnował skandal finansowy w 1820. Chcąc ratować się z długów sfałszował podpis kardynała Ercole Consalviego (sekretarza stanu) na kilku dokumentach; po ujawnieniu fałszerstwa zbiegłz Rzymu w kwietniu 1820 i został pozbawiony stanowisk.
Szukał schronienia w Szwajcarii, Francji, potem w Mediolanie. Porzucił ostatecznie myśl o karierze duchownej i w 1824 w Londynie poślubił Marie-Madeleine Joussot. W październiku 1828 został zrehabilitowany przez papieża Leona XII, ale ze względu na rychłą śmierć papieża zdecydował się pozostać w Mediolanie. W 1833 przeniósł się do Piemontu, a kilka lat później został wysokim urzędnikiem ministerstwa spraw wewnętrznych Królestwa Sardynii (intendentem generalnym).