W latach 1819–1824 wybudowano nowy budynek, według projektu Karla Friedricha Schinkla, opracowanego w 1818 roku. Kościół swoją fasadą przypominał kościół w Hemer w Westfalii. 25 października 1820 roku doszło do wypadku, w wyniku którego zginęło pięć osób. Po wypadku zmodyfikowano plan kościoła na halowy. Plany zakładały wybudowanie ambony i kazalnicy, jednak ostatecznie one nie powstały. 31 października 1824 roku kościół został oddany nowomiejskiej gminie ewangelickiej. Ze świątyni korzystali również ewangelicy z parafii w Mokrem. W tym samym roku na wieży kościelnej zamontowano nowy zegar.
W 1882 roku zamontowano na wieży zegar oraz organy zbudowane przez niemiecką firmę Sauera.
W okresie II Rzeczypospolitej kościół należał do parafii wchodzącej w skład Superintendentury Toruń Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W publikacji z roku 1937 liczbę wiernych tej parafii określano na 350 osóbStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 333..
Od 27 lutego 1927 roku do września 1939 budynek pełnił funkcję cerkwi prawosławnej św. Mikołaja.