Mensis intrans trwał do 15. dnia w miesiącach 30-dniowych i do 16. w miesiącach 31-dniowych. W lutym zwykłym do 14. dnia, w przestępnym do 15. W tej części miesiąca dni określano tak jak dzisiaj, czyli np. IV die intrante mense Septembrio (4 września).
Mensis exiens liczył zawsze dni 15, z wyjątkiem lutego, którego część zstępująca zawsze miała 14 dni, niezależnie od tego, czy był to rok przestępny, czy zwykły. W tej części miesiąca dni liczono wstecz, od ostatniego dnia miesiąca. Dodatkowo dwa ostatnie dni miesiąca miały swe nazwy: ostatni dzień – ultimus dies, przedostatni – penultimus dies. Numerację miały więc dni od 3 do 15 (w lutym 14). Czyli np. VIII die exeunte mense Septembrio (23 września). Aby szybko odczytać datę w mensis exiens należy do liczby dni miesiąca dodać 1 i od wyniku odjąć cyfrę dnia. Np. X die mense exeunte w grudniu to 22 grudnia (31+1-10=22).
Consuetudo bononiensis rozpowszechnił się na całe Włochy, Szwajcarię, południowe Niemcy i południową Francję. Nigdzie nie był metodą wyłączną. Sporadycznie ten sposób liczenia dni pojawia się w polskich dokumentach z XIII i XIV w. Spotykano go również w późnym średniowieczu w Szwecji.
Kategoria:Chronologia Kategoria:Historia społeczna średniowiecza