27 listopada 1918 został mianowany zastępcą dowódcy 30 pułk piechoty im. króla Jana Sobieskiego (późniejszego 40 pułku piechoty) i dowódcą I batalionu. 14 kwietnia 1919 jako obywatel Czechosłowacji (przynależny do gminy Brno) zwrócił się do Ministerstwa Spraw Wojskowych z prośbą „o definitywne zaliczenie go do Wojska Polskiego”. 15 maja tego roku wysłał do Departamentu Personalnego MSWojsk. odpisy dokumentów w celu przeprowadzenia jego reaktywacji. Na piśmie ppłk. Gauglitza umieszczono odręczną adnotację o treści: przynależny Morawy, włada językiem niemieckim i czeskim, po polsku nie mówi.
7 lipca 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austriacko-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem od dnia 1 lutego 1918 i przydzielony do 40 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 78 z 19 lipca 1919 roku, poz. 2569, 2610.. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Był wówczas dowódcą Batalionu Zapasowego 40 Pułku Piechoty. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Białystok, a jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pp. Później został przeniesiony w stan spoczynku. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu pułkownika.