Z lat 1722–1772 zachowała się księga dyscypliny zborowej, jedyna taka księga zborów braci polskich. W 1956 na łamach rocznika „Reformacja w Polsce” wydał ją Henryk Barycz.
Upływ lat, małżeństwa mieszane i dobre stosunki ze lokalnymi Węgrami powodowały asymilację i powolne kurczenie się zboru. Kilku młodych wywodzących się z polskiego zboru zostało ważnymi i wpływowymi pastorami unitariańskimi w siedmiogrodzkim kościele.
Podczas synodu w 15 lutego 1782 roku zbór oficjalnie rozwiązano. Formalnie zaakceptował unitariański konsystorz 26 września 1784 roku, a wiernych przyłączono do węgierskiej parafii w mieście. Wtedy do przekazano bibliotekę zborową do kościelnego archiwum. Wdowa po ostatnim pastorze zmarła w 1826 roku.
Pastorzy 1660-1661 Paweł Siedlicki (zm. 25 czerwca 1661) 1661-ok. 1665 Jan Demianowicz 1665-1672 wakat 1672- 1691 Andrzej Łachowski (1627-1691), ostatni pastor w Lusławicach 1691-1694 wakat 1694 – ok. 1700 Jerzy Gejżanowski (zm. ok. 1700) 1702 – 1706 Krzysztof Zagróski, wyjechał do Prus 1708-1710 Jan Gejżanowski (zm.