Podczas wojny kaplica stanowiła schronienie dla uchodźców; na szczęście uniknęła zniszczenia. Po wojnie, w 1944 kaplica została przekazana w użytkowanie zakonowi augustianów z Rabartu. Zaniedbana, została odnowiona i powtórnie poświęcona w 1960 przez ks. Rafaela Azzopardi. Odbywała się tam nauka katechizmu, kaplica służyła też jako miejsce rekolekcji. W latach sześćdziesiątych XX wieku obraz tytularny w kaplicy przedstawiał Chrystusa z otwartymi ramionami, oraz św. Mikołaja i św. Publiusza klęczących przed nim. Autorem obrazu był maltański malarz Ġużeppi Briffa. Po bokach ołtarza znajdowały się mniejsze malowidła przedstawiające św. Mikołaja oraz św. Łucję. Architektura Wygląd zewnętrzny Kaplica, dziś trochę zaniedbana, jest prostokątna w kształcie. Fasada jest prosta, ale przyjemna. Nad centralnym prostokątnym wejściem, okolonym zdobioną ramą i zwieńczonym prostym gzymsem, znajduje się okrągłe wole oko, przez które wnika do wnętrza kaplicy świeże powietrze i światło. Nad tym oknem umieszczone są cztery kamienne herby. Najwyższy należy do wielkiego mistrza Martina de Redin, dwa niżej umieszczone to herb wielkiego mistrza Juana de Lascaris-Castellara po lewej, oraz biskupa Miguela Balaguera po prawej. Najniżej umieszczony jest herb rodzin Agius oraz Xerri.