Opis jaskini Otwór dolny znajduje się u podstawy skałki o wysokości około 4 m i poza sezonem wegetacyjnym jest widoczny z dna Doliny Będkowskiej. Ma wysokość 2,8 m, u podstawy szerokość 1 m, górą rozszerza się. Dolna, węższa część otworu to rynna erozyjna. Za otworem znajduje się korytarz o długości 5 m, prowadzący do głównej komory. W jej stropie jest komin o wysokości 5 m zakończony górnym otworem. W stropie komory są zaklinowane wielkie bloki skalne. Ku północnemu wschodowi z komory odgałęzia się niski i ciasny korytarz o długości 7 m. Jego dno zawalają duże głazy i drobny gruz skalny. Ku południowemu zachodowi odchodzi drugi, ciasny, szczelinowaty i ślepy korytarz.
Jaskinia powstała w późnojurajskich wapieniach. Jest pochodzenia krasowego i powstała w strefie freatycznej. Świadczą o tym boczne rynny erozyjne na ścianach korytarza i kotły wirowe w stropie. Oprócz nich na ścianach jaskini widoczne są drobne miseczkowate zagłębienia powstałe już współcześnie w wyniku przepływu wody. Jaskinia jest wilgotna i przewiewna. Nacieków brak. Namulisko obfite, złożone z większych skał i drobniejszego gruzu oraz iłu. Wygląda na nienaruszone. W otworze jaskini rośnie zanokcica skalna, a jego ściany i ściany korytarza obficie porastają glony.