Pistolet Stieczkina APS (ros. Автоматический Пистолет Стечкина) – pistolet automatyczny wprowadzony do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1951 roku. Jego konstruktorem był pracujący w zakładach w Tule inżynier Igor Jakowlewicz Stieczkin.
Historia Pierwowzór pistoletu powstał zaraz po II wojnie światowej i był przystosowany do strzelania nabojami Tokariewa. Po pojawieniu się pistoletu Makarowa w Armii Czerwonej i nowego standardowego naboju do niego kalibru 9 x 18 mm, który stał się standardową amunicją pistoletową, Steczkin przystosował swój pistolet do tych pocisków.
APS był w założeniach pistoletem przeznaczonym dla oficerów biorących bezpośredni udział w walce, a także żołnierzy należących do obsługi czołgów, innych wozów bojowych i artylerii, czyli we wszystkich jednostkach, w których potrzebna jest duża siła ognia w połączeniu z niewielkimi rozmiarami. Pistolet nie spełnił jednak pokładanych w nim nadziei. Problemem była zwłaszcza sztywna kolba-futerał. Częste były przypadki urywania się pistoletu w trakcie wyskakiwania przez wąski właz czołgu lub transportera opancerzonego. Karabinek AK ze składaną kolbą był o wiele poręczniejszy i lepiej spełniał wyżej wymienione zadania.