Dzieła W związku z częściowym rozpadem życia żydowskiego po wygnaniu z Hiszpanii, oraz działalnością różnorodnych organów talmudycznych w różnych krajach, Józef Karo podjął się pracy w celu ujednolicenia zwyczajów judaizmu. Pierwszym i największym jego dziełem był wydany w latach 1550–1559 komentarz Bejt Josef (Dom Józefa). Karo zebrał w nim decyzje prawne trzech największych talmudystów: Izaaka Alfasiego, Majmonidesa i Aszera ben Jechiela. Gdy znajdywał różnicę w ich poglądach, Karo przyjmował decyzję większości jako ostateczną. Ten sposób postępowania był jednak obarczony jedną poważną wadą. Mianowicie Majmonides i Alfasi byli sefardyjczykami, i ich decyzje były zazwyczaj podobne, reprezentujące sefardyjski punkt widzenia. Stawiało to w gorszym położeniu Żydów aszkenazyjskich. W trudnych kwestiach prawnych Karo podejmował samodzielne decyzje, wykraczając daleko poza kodeks Majmonidesa (ograniczał się on głównie do Talmudu). W ten sposób Karo usystematyzował ogromną ilość materiału spisanego przez talmudycznych rabinów. Komentarz ten pokazał zdumiewającą wiedzę talmudyczną i prawniczą, jaką posiadał Karo. Na jego braki zwrócił uwagę rabin Mojżesz ben Israel Isserles, pobudzając Karo do wydania w 1565 roku w czterech częściach komentarza Szulchan Aruch (Nakryty stół). Była to kontynuacja wcześniejszego komentarza.