Pod koniec średniowiecza piraci, Genueńczycy i Maltańczycy dodawali jeńców do swoich łupów, ludzie ci często byli czarnymi niewolnikami z Afryki. Ten rodzaj bandytyzmu był praktykowany na całym wybrzeżu Morza Śródziemnego.
Dokumenty maltańskie donoszą o obecności niewolników domowych w XIII i XIV wieku. Na przykład grecka niewolnica Catherina została wyzwolona na mocy oficjalnego dekretu datowanego 23 stycznia 1324. Jednak wydaje się, że przed 1530 większość niewolników domowych stanowili czarni Afrykanie, schwytani przez mieszkańców północnej Afryki na południowej granicy ich terytoriów. Pod koniec XV w. takich niewolników spotyka się u bogatych rodzin Mdiny, ale także na wsi i na Gozo, na przykład kiedy ksiądz Pietru Mannara sprzedał swoją niewolnicę Ferhę rodakowi. Wydaje się, że zwykłą praktyką był chrzest niewolników po przybyciu na wyspę.
W aktach urzędowych niewolników określano zgodnie z ich rolą, pochodzeniem lub religią. Mogli więc być określani jako casanaticii (niewolnicy domowi) lub scavi ad usum maghazeni; ethiopes, sylvestri, mauri, greci;