Przed porozumieniem o zawieszeniu broni połączenia lotnicze i lądowe między Azerbejdżanem a jego Nachiczewańską Republiką Autonomiczną (NRA), która jest eksklawą, musiały odbywać się przez terytorium Turcji i Iranu. Azerbejdżan zwrócił uwagę na kilka korzyści, jakie korytarz zangezurski mógłby przynieść na poziomie krajowym (Azerbejdżan) i regionalnym (Kaukaz), takie jak niższe koszty transportu i czas podróży, rozwój turystyki i handlu oraz większe bezpieczeństwo podczas wykonywania wszelkich tych działań.
W czasach radzieckich istniały dwa połączenia kolejowe łączące Nachiczewańską Republikę Autonomiczną z głównym terytorium Azerbejdżanu. Krótsza linia, która przebiegała przez region Sjunik, została zbudowana w 1941 roku, natomiast linia przez Iczewan i Kazach została zbudowana w latach 80. jako alternatywna trasa łącząca Erywań z Baku. Obie linie zostały porzucone w 1992 roku. Podczas gdy Azerbejdżan woli przywrócić linię przez Sjunik, Armenia wolałaby linię Kazach–Iczewan. Koszt odbudowy tej ostatniej jest jednak wyższy – według szacunków przywrócenie ruchu na trasie Zangilan–Meghri–Nachiczewan kosztowałoby około 250 milionów dolarów, podczas gdy trasa przez Iczewan kosztowałaby 450 milionów dolarów.