Zainicjowała założenie chóru mieszanego.
1 września 1939 roku siostra Lucjana została wraz z dwiema innymi dominikankami aresztowana przez hitlerowców. Przetrzymywano ją w więzieniach w Malborku i Elblągu. W grudniu tego samego roku otrzymała amnestię. Po zwolnieniu z aresztu przyjechała do Gdańska, skąd wysiedlono ją do Generalnego Gubernatorstwa. Okupację spędziła w klasztorach sióstr dominikanek na terenie GG. Podjęła się prowadzenia edukacji na tajnych kompletach w ramach działalności w Polskim Komitecie Rady Głównej Opiekuńczej. Po zakończeniu II wojny światowej powróciła do swojego zawodu. W latach 1945–1953 pracowała w Orzeszu koło Pszczyny na Górnym Śląsku. W 1956 roku zatrudniona została w Szkole Podstawowej nr 27 w Gdańsku. W 1968 roku przeszła na emeryturę.
W 1957 roku ustał związek siostry Lucjany ze Zgromadzeniem Dominikanek Życia Apostolskiego. Złożyła śluby we Fraterni Gdańskiej Trzeciego Zakonu Dominikańskiego. Pełniła funkcję przełożonej tercjarzy dominikańskich w Gdańsku. Wyróżniona została m.in.