Podział sroki zwyczajnej na kilka gatunków, jak to zostało zaproponowane przez del Hoyo et al. (2016), jest dyskusyjny. Z założeniem, że zostanie ona potraktowana jako jeden gatunek, pozycja sroki żółtodziobej na drzewie filogenetycznym rodzaju przedstawia się następująco:
Moment oddzielenia się linii rozwojowej P. hudsonia+P. nutalli oraz rozdzielenia się tych dwóch gatunków był podawany różnie – 2,9 i 0,289 mln lat temu, 2,86 i 0,311 mln lat temu oraz 3,00 i 0,412 mln lat temu. Według Song et al. (2018) jest on znacznie późniejszy, odpowiednio 1,46 i 0,04 mln lat temu. Traktują oni te dwa taksony jako gatunki siostrzane, lecz uznają, że równie dobrze można je połączyć w jeden gatunek.
Morfologia thumb|left|Ilustracja z „National Geographic”, 1920. Na dole sroka żółtodzioba, na górze – sroka czarnodzioba (Pica hudsonia) Długość ciała wynosi 43–54 cm, masa ciała samców – 151–189 g, samic – 126–158 g. Sroki żółtodziobe są przeciętnych rozmiarów krukowatymi o czarno-białym upierzeniu. Większość z czarnych obszarów cechuje się intensywnym niebieskim połyskiem. W upierzeniu nie występuje dymorfizm płciowy, jednak samce są znacznie większe od samic (o około 10–17%).