Jan Duklan Ochocki kształcił się u bazylianów w Żytomierzu. Po odbytej nauce, w roku 1784, rozpoczął karierę w lokalnej palestrze. Z rekomendacji sędziego ziemskiego żytomierskiego Jana Bukara, w roku 1786, został przyjęty na dwór wojewody kijowskiego Józefa Stempkowskiego. Był plenipotentem księcia Michała Radziwiłła, księcia Aleksandra Lubomirskiego i generała Ignacego Działyńskiego. W 1792 roku był asesorem sejmiku województwa kijowskiego w Żytomierzu. Jako zwo­lennik Konstytucji 3 maja, pozos­tawał w kontaktach z przywódcami obozu reform - Hugonem Kołłątajem, Stanisła­wem Potockim i innymiR. Łyczywek, Pamiętnik z przełomu XVIII i XIX wieku, [w:] „Palestra”, nr 9-10/1993, s. 111-112.. Pełnił także funkcję komisarza cywilno-wojskowego, dbając o zaopatrzenie wojska. W roku 1793 uczestniczył w antyrosyjskiej działalności konspiracyjnej, za co został aresztowany. Po zwolnieniu kontynuował lokalną karierę jako podsędek, a następnie sędzia żytomierski. Podczas wyborów w 1805 roku został chorążym żytomierskimJ. D. Ochocki, Pamiętniki Jana Duklana Ochockiego, t. III, Wilno 1857, s. 180.. Po klęsce Napoleona w 1812 roku zaangażował się w organizację pomocy dla żołnierzy polskich przebywających w niewoli rosyjskiejA.