Epeisodion I. Po odejściu Heleny na scenę wchodzi Menelaos i opowiada, że przywiezioną z Troi Helenę ukrył w nadbrzeżnej grocie pod opieką przyjaciół, jak on rozbitków. Egipska odźwierna odgania go od bramy, świadoma nieprzyjaźni króla do Greków z powodu opierającej mu się Heleny. Menelaos obawia się, że mu porwano żonę, ale odźwierna zapewnia go, że Helena przybyła do Egiptu przed rozpoczęciem oblężenia Troi. Uspokojony Menelaos podejrzewa podobieństwo osób. mały|Menelaus odnajdujący Helenę. J. H. W. Tischbein. 1816 Epeisodion II. Tymczasem Helena upewniona przez Theonoe, że jej mąż żyje, natknąwszy się na niego, bierze go za siepacza Teoklimena i ucieka. Po krótkiej wymianie zdań Helena rozpoznaje męża i chce go uściskać. Menelaos pozostaje jednak wierny żonie pozostawionej w grocie. Przybywa posłaniec, który zawiadamia wodza, że Helena z groty uleciała w niebo, oznajmiając, że była marą, a prawdziwa Helena jest niewinna. Menelaos bierze żonę w objęcia, a posłaniec narzeka na krętactwo wieszczków, którzy nie wyjawili Grekom, że walczą o cień Heleny. Tak kończy się romansowa część utworu.