W grudniu 1919 ukończył kurs pilotażu w Niższej Szkole Pilotów w Krakowie, a w marcu 1920 w Wyższej Szkole Pilotów w Poznaniu. W czerwcu 1920 przydzielony do 56 pułku piechoty jako szef kompanii. Od 14 kwietnia do 6 czerwca 1920 roku służył jako pilot w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych. Od lipca 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w składzie nowo sformowanej Toruńskiej Eskadry Wywiadowczej, w stopniu sierżanta pilota. Za lot bojowy 16 lipca 1920 został odznaczony Krzyżem Walecznych, awansował też w sierpniu na podchorążego pilota. Po zakończeniu wojny 3 marca 1921 ochotniczo wstąpił do Górnośląskich Oddziałów Powstańczych i otrzymał stanowisko dowódcy grupy dywersyjnej, którą zorganizował. Przed wybuchem III powstania śląskiego brał udział w destrukcji linii komunikacyjnych na granicy niemieckiej. W nocy z 2 na 3 maja 1921 podczas akcji „Mosty”, która rozpoczęła III powstanie, brał udział – narażając życie – w wysadzeniu toru kolejowego pomiędzy Prudnikiem a Racławicami Śląskimi. Następnie od 5 maja, aż do ukończenia działań wojennych dowodził oddziałem dywersyjnym z grupy „Wawelberg” na froncie nad Odrą.