20/31 lipca 1761 r. wyświęcony został pierwszy ołtarz w cerkwi poświęcony Trzem Świętym Hierarchom. W 1764 r. wyświęcono ołtarz św. Sawy Uświęconego, patrona fundatora, natomiast 5/16 grudnia 1765 r. konsekrowano główny ołtarz Zaśnięcia Matki Bożej. Cerkiew była świątynią pięciokopułową, a największa z kopuł została pozłocona, by uczcić koronację Katarzyny II. Wizerunek cesarzowej znajdował się również na dzwonie zawieszonym na cerkiewnej dzwonnicy.
W latach 1816–1817 cerkiew została przebudowana pod kierunkiem Luigiego Ruski, który przebudował dzwonnicę, uszkodzoną z powodu osuwania się gruntu. Przekształcono również wnętrze cerkwi, łącząc dwa pomieszczenia ołtarzowe. W latach 1833–1835 A. Mielnikow przebudował sklepienia i kopuły cerkwi. W podobnym czasie w cerkwi ponownie urządzono dwa ołtarze boczne: południowy pod wezwaniem Zbawiciela (od tego właśnie ołtarza pochodziła potoczna nazwa cerkwi – Zbawiciela na Placu Siennym) oraz północny św. Michała Archanioła, ufundowany przez Michaiła Nowikowa. Kolejną przebudowę dachu i dzwonnicy przeprowadzono w latach 1867–1873. Jeszcze przed ich zakończeniem, w 1870 r., metropolita petersburski i ładoski Izydor dokonał powtórnego poświęcenia budynku. W latach 1897–1898 kopuły świątyni zostały pokryte złoconą miedzią. Na początku XX w.