Za pseudonim artystyczny przyjął imię odgrywanej przez siebie postaci ze swojej debiutanckiej roli filmowej w Czarodziejce (1951, reż. Keisuke Kinoshita), za którą otrzymał Nagrodę Błękitnej Wstęgi dla najlepszego debiutu. Po udanej współpracy Kinoshita obsadził Mikuniego w rolach drugoplanowych w kolejnych trzech filmach. Do największych sukcesów Mikuniego w latach 50. należą występy w filmach: Samuraj (1954, reż. Hiroshi Inagaki) oraz Harfa birmańska (1956, reż. Kon Ichikawa). W latach 50. obsadzany był również w niezależnych produkcjach (jap. dokuritsu puro) komunistycznych reżyserów: Tadashiego Imaiego, Satsuo Yamamoto i Miyojiego Iekiego, wówczas marginalizowanych przez studia filmowe za ich aktywność polityczną. Do najbardziej znanych filmów niezależnych tego okresu z udziałem Mikuniego należą Przeklęci bracia (1957, reż. Miyoji Ieki) i Niguruma no uta (1959, reż. Satsuo Yamamoto).
W tracie kariery współpracował również m.in. z takimi reżyserami, jak: Masaki Kobayashi (Harakiri, 1962; Kwaidan, czyli opowieści niesamowite, 1964), Shōhei Imamura (Wyrok należy do nas, 1979;