W 1923 odbył podróż po północnej Rosji, odwiedzając Wołogdę, Starą Ładogę, Monaster Terapontowski i Nowogród Wielki. W latach 1926–1931 pracował jako instruktor zajęć malarskich dla początkujących w Muzeum Sztuk Pięknych. W 1926 roku monaster św. Marty i Marii został zamknięty, a cała jego sztuka miała zostać zniszczona, jednak Pawłowi Korinowi i jego bratu Aleksandrowi udało się przemycić i uratować ikonostas i niektóre freski. 7 marca 1926 Korin ożenił się z Praskowią Tichonowną Pietrową, uczennicą tego monasteru.

W 1927 roku pracownia Korina i jego olejny pejzaż Moja ojczyzna zostały kupione przez Galerię Tretiakowską, uzyskując pewne uznanie ze strony Sowietów. W 1931 studio Korina odwiedził Maksim Gorki, który od tego czasu wspierał Korina. W 1932 Korin udał się za Gorkim do Sorrento, wykonał portret Gorkiego, odwiedził też Włochy i Niemcy. W 1933 przeniósł się do pracowni przy ul. Małaja Pirogowka w Moskwie, gdzie pracował do śmierci. Od 1960 do śmierci pełnił funkcję dyrektora Państwowych Centralnych Zakładów Konserwacji Dzieł Sztuki. Jako jeden z najstarszych rosyjskich konserwatorów tamtych czasów przyczynił się ogromnie do ratowania i restauracji słynnych obrazów.