Obserwatorium Wrocławskie W 1851 przeniósł się do Breslau (dzisiejszego Wrocławia), gdzie objął stanowisko dyrektora tamtejszego obserwatorium astronomicznego, a w 1856 został profesorem astronomii na Schlesischen Friedrich-Wilhelms-Universität Breslau. W tym samym roku ożenił się z Marie Regenbrecht. Pracował we Wrocławiu przez ponad 45 lat. Został wybrany rektorem na rok akademicki 1875–1876. We Wrocławiu zajmował się dokładnym wyznaczaniem orbit planet, opracował metody obliczania wysokości zórz i trajektorii meteoroidów. Badał deszcz meteorytów, który spadł koło Pułtuska w 1868. Z pomocą starszego syna Andreasa stworzył katalog komet, który w ostatnim wydaniu z 1894 opisywał parametry 414 znanych obiektów. Jego idea wykorzystania obserwacji planetoid do pośredniego wyznaczenia paralaksy Słońca stała się najlepszą metodą obliczania jednostki astronomicznej, aż do wykorzystania obserwacji radioastronomicznych. Poza tym zajmował się ziemskim polem magnetycznym i zjawiskami optycznymi takimi jak słońce poboczne. Łącznie opublikował ponad 200 prac.