W lipcu 1952 aresztowano go ze względów politycznych, a sąd wojskowy skazał go na sześć lat więzienia, które opuścił z końcem 1953 (zły stan zdrowia). W październiku 1956 zwolniono go z odbywania reszty kary. Leczył się w sanatoriach, m.in. w Bukowinie i Zakopanem. Nie przerywał pracy artystycznej, organizując ciemnie w pokojach sanatoryjnych. Od 1954 do 1955 pracował w bibliotece Muzeum Narodowego w Krakowie. Publikował w Świecie Młodych i Stolicy. W 1955 podjął drugi raz studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przyjaźnił się w tym czasie z Mironem Białoszewskim. W 1955 stworzył pierwsze heliografie. Tworzył też kolaże i reliefy. Eksperymentował z makrofotografią. W 1957 porzucił studia, celem rozwijania kariery artystycznej. Uczestniczył w II Wystawie Sztuki Nowoczesnej (1957). Od 1958 do 1962 pracował jako fotoreporter i ilustrator w Tygodniku Powszechnym. Ilustrował pozycje wydawnictwa Znak i Wydawnictwa Literackiego. Publikował między innymi w Fotografii, a także Polsce, Poezji, Więzi oraz czasopiśmie Ty i Ja. Tworzył również portrety, akty i fotografie krajobrazowe. Jego fotoreportaże inspirowane były neorealizmem.