Feliks Frank (ur. 18 maja 1896, zm. 20 lipca 1920 w forcie Zohorce) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 18 maja 1896.. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Dostał się do niewoli. Przebywał w obozie w Santa Maria, w którym w 1918 zorganizował kompanię karabinów maszynowych, która została wcielona do 6 Pułku Piechoty im. Zawiszy Czarnego będącego protoplastą 145 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych.
Poległ 20 lipca 1920 w walkach pod Dubnem i Chorupaniem broniąc fortu Zahorce. Autor historii pułku zanotował: „20 lipca wieczorem nieprzyjaciel wdziera się do fortu Zahorce. W walce o ten fort odznaczyli się w szczególności podporucznik Feliks Frank, dowódca 3 kompanii karabinów maszynowych i sierżant Michał Zarzycki. Gdy już w forcie zabrakło obsługi ciężkich karabinów maszynowych, stanęli podporucznik Frank i sierżant Zarzycki przy broni maszynowej i ostrzeliwali zawzięcie wroga, zbliżającego się do fortu. Podczas odwrotu z fortu ogniem karabinów maszynowych zasłaniali do ostatniej chwili odwrót resztek batalionu. W tej nierównej walce zginął śmiercią bohaterską podporucznik Frank, zarąbany szablami po wystrzeleniu ostatniego naboju”.