Sprawował kolejno posługę w 2 Pułku Piechoty Legionów, pułku strzelców w Białymstoku, twierdzy w Brześciu Litewskim, Szpitalu Okręgowym w Grudziądzu, 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie i Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. 16 grudnia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapelana wyznania rzymskokatolickiego . 4 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień starszego kapelana w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego i 7. lokatą.
W latach 1922–1925 odbył studia teologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, zakończone magisterium. Na początku lat trzydziestych został absolwentem Państwowego Instytutu Nauczycielskiego w Warszawie, co pozwoliło mu na prowadzenie od 1936 zajęć z etyki w nowo otwartej Wyższej Szkole Inżynierii. Ponadto w latach 1927–1932 pełnił funkcję promotora sprawiedliwości w składzie Sądu Biskupiego przy Polowej Kurii Biskupiej WP w Warszawie. thumb|Tablica upamiętniająca duchownych zamordowanych w ramach zbrodni katyńskiej odsłonięta w 2021 roku w krużganku bazyliki mniejszej pw. Trójcy Świętej i sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli. 16 grudnia 1939 przebywał w Kozielsku.