Dopełnieniem systemu komputerowego było jak na owe czasy innowacyjne rozwiązanie polegające na zintegrowaniu tego systemu z siecią teleksową, co umożliwiało wysyłanie oraz odbieranie danych z tej bazy, w tym drukowanie na urządzeniach końcowych danych o wybranym obywatelu.
Istniała możliwość stosowania krótkiej nazwy użytkownika złożonej z kilku liter, po których umieszczano znak spacji (odstępu) oraz kodu kraju, który dla Polski miał postać oznacznika „pl”. Dostępna była też możliwość wysyłania jednego teleksu do wielu odbiorców, co stosowano między innymi w Polskiej Agencji Prasowej przy wysyłaniu informacji do grupy redakcji.
Aspekty techniczne W Polsce powojennej zbudowano dwie sieci telegraficzne: teleksową i telegramową. Obie sieci określano jako dwupłaszczyznowe z tego względu, że zawierały dwa rodzaje central, a mianowicie były to centrale węzłowe i zbiorcze, oznaczane dla sieci teleksowej odpowiednio CATX-W i CATX-Z. Układ połączeń natomiast zbudowany był jako układ mieszany, obejmujący zarówno układy połączeń w gwiazdę, jak i układy połączeń wieloboczne. Szybkość transmisji wynosiła . Była to transmisja asynchroniczna. W połączeniach teleksowych obowiązywał międzynarodowy alfabet telegraficzny nr 2 (CCITT nr 2), nazywany również alfabetem dalekopisowym nr 2.