Na początku 1950 r. działalność spółdzielni ogrodniczo-pszczelarskich została przejęta przez państwowe przedsiębiorstwa skupu owoców i warzyw.
W 1957 r. powrócono do idei spółdzielczej, która pozwoliła na reaktywowanie dotychczas upaństwowionych jednostek organizacyjnych. Opracowano statut mówiąca o tym, że spółdzielnia jest dobrowolnym i samorządnym zrzeszeniem osób, która prowadzi działalność gospodarczo-społeczną. W 1961 r. do statutu spółdzielni ogrodniczo-pszczelarskiej włączono dodatkowe elementy: sprawy intensyfikacji rozwoju produkcji ogrodniczej; fachowy instruktaż służby rolnej; masowe szkolenie producentów; objęcie podstawowych upraw ogrodniczych kontraktacją; zwiększenie poziomu zaopatrzenia producentów w środki produkcji; zwiększenie kredytowania producentów.
W 1961 r. istniało 138 spółdzielni ogrodniczo-pszczelarskich, w tym 135 spółdzielni rejonowych działających na terenie jednego bądź więcej powiatów, oraz 3 okręgowe spółdzielnie obejmujące teren 4–7 województw. Liczba członków spółdzielni wynosiła 200 tys. osób, w tym 2 tys.