Morfologia Owocnik Rozpostarty, o grubości 0,1–0,3 mm i mniej więcej kolistym kształcie. Sąsiednie owocniki zlewają się z sobą. Powierzchnia biaława, żółtawobiała lub kremowa, w stanie dojrzałym bladoochrowa. Hymenofor zróżnicowany; u młodych osobników gładki z małymi, wyraźnie oddzielonymi kolcami, z wiekiem coraz gęściejszymi, w końcu stłoczonymi. Subikulum w młodych owocnikach ciągłe, w starszych, zwłaszcza po wysuszeniu, spękane na małe wielokąty. Brzeg zmienny, przeważnie wyraźny i płodny, czasami występuje jednak strefa brzeżna, w powiększeniu drobnowłókienkowata lub oprószona. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny. Strzępki o szerokości 2–3 µm, cienkościenne, bogato rozgałęzione, ze sprzążkami na wszystkich septach. Strzępki generatywne raczej luźno splecione, strzępki w subhymenium gęsto połączone, w starych okazach zawierające dużo kryształów. Cystyd brak. W hymenium i wierzchołku kolców liczne szydłowate końce strzępek (cystydiole), lekko wystające, niekiedy z nabrzmiałym wierzchołkiem, co nadaje im wygląd konidioforów z konidium wierzchołkowym, jak u pasożytniczych Hyphomycetes. Podstawki początkowo wąsko maczugowate, potem prawie cylindryczne ze zwężeniem na środku i wymiarami 20–30(–35) × 4–5 µm, czasem dłuższe. Mają 4 sterygmy i sprzążki bazalne.