W 1924 przeniósł się wraz z rodziną z Radomska do Łodzi, gdzie podjął pracę w Urzędzie Skarbowym. Początkowo mieszkał przy parku Helenów, a następnie przy ul. Skarbowej 10 w Łodzi. Zmarł 1 listopada 1930 w Łodzi, gdzie został pochowany w części prawosławnej Starego Cmentarza.
Z zamiłowania był fotografem, przebywając w Kazachstanie fotografował mieszkańców regionu, dokumentując ich tradycje i zwyczaje, jednocześnie współpracując z pracownikami w Petersburgu i przesyłał im swoje prace. Ponadto wiele podróżował – odwiedził Włochy, Niemcy i Grecję, w każdym z tych państw dokumentował życie i zwyczaje ludności. Wystawy fotografii autorstwa Konstantego de Lazari odbywały się m.in. w Urzędzie Miasta Łodzi (wystawa pt. „Kirgizi i Kazachowie końca XIX wieku”) w 2006, a także zorganizowane przez polską ambasadę w latach 2009–2010 w miastach na terenie Kazachstanu (m.in. w Astanie). Jego prace ponadto znajdują się w oraz w Muzeum Kinematografii w Łodzi.
Konstanty de Lazari był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Walentyną Dylewą miał córkę – Aleksandrę (1900–1988), aktorkę teatralną. De Lazari rozwiódł się z pierwszą żoną w 1919.