Została przydzielona do Wojskowego Korpusu Sióstr Służby Zdrowia i pracowała jako pielęgniarka i rehabilitantka w kolejnych szpitalach: Szpitalu Wojskowym nr 1 w Szkocji 1941-1944, Szpitalu Wojskowym nr 4 w Anglii i szpitalu angielskim w Rochampton 1944–1945, Szpitalach Wojskowych nr 6 i 7 we Włoszech 1946, Szpitalu Wojskowym nr 6 w Anglii 1946–1947.
Okres powojenny W 1947 wróciła do Polski i podjęła pracę w Centrali Spółdzielni Pracy, a następnie w Głównym Komitecie Kultury Fizycznej, skąd została w 1951 zwolniona. W latach 1952–1956 pracowała w Szpitalu Chirurgii Urazowej w Warszawie i w 1957 rozpoczęła pracę początkowo w Szpitalu Chirurgii Kostnej w Konstancinie, a następnie w Katedrze Antropologii AWF podjęła pracę dydaktyczno-naukową. W latach 1959–1971 pracowała w Zakładzie Antropologii Instytutu Naukowego Kultury Fizycznej i po włączeniu Instytutu do AWF kontynuowała pracę w tym samym Zakładzie. 11 stycznia 1972 uzyskała habilitację na AWF.
Zmarła 20 października 1990 w Warszawie i pochowana została na cmentarzu powązkowskim (kw. A38, rząd 4, miejsce 5).
Życie prywatne Była dwukrotnie zamężna – jej pierwszy ślub miał miejsce w 1934 z por. dypl. Wojska Polskiego Marianem Rozwadowskim, który został zamordowany w Katyniu. Jej drugim mężem był gen.