4 sierpnia 1914 w kościele ewangelickim we Lwowie po raz drugi wyszła za mąż, za ówczesnego nauczyciela gimnazjalnego Kazimierza Świtalskiego (oboje znali się z okresu studiów).
Po wybuchu I wojny światowej ewakuowała się ze Lwowa. Następnie wraz z mężem przebywała w Krakowie. Oboje zamieszkali u babki Kordiana Zamorskiego. W Krakowie pracowała w szpitalu. Potem przebywała na Śląsku i tam także udzielała się w szpitalu. W Jabłonkowie została lekarzem komendy placu Legionów Polskich. Była tam w listopadzie 1914. Przebywała też w Nawsiu koło Jabłonkowa, gdzie była lekarzem w szpitaliku. Pracowała w ambulatorium w Sławkowie. Zimą 1914/1915 służyła w szpitalu epidemicznym w Szyglu (wzgl. Szczyglu), gdzie panowała ospa (pracował tam też dr Stefan Mozołowski). Na początku 1915 prowadziła wśród legionistów szczepienia przeciw ospie. Pracowała jako lekarka przy żołnierzach I Brygady. Z ziemi śląskiej przeszła z Legionami na obszar Królestwa Kongresowego, przebywając w Piotrkowie. Tam była lekarzem w Ambulatorium Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego. W tamtejszej bezpłatnej lecznicy prowadziła szczepienia przeciw ospie. W tym mieście pod jej kierunkiem i nadzorem został utworzony Przytułek dla Dzieci Legionistów, gdzie działała w jego zarządzie. Została mianowana na stopień porucznika legionów.