Podczas I wojny światowej podjął się budowy domu parafialnego przy kościele oraz finansował wykończenie budowy kościoła, a także utworzył 4-klasową szkołę z kursem gimnazjalnym, w której sam uczył, i do której dzieci z biednych rodzin mogły uczęszczać za darmo, a także zapewniał im materiały szkolne, ubrania oraz prowadził kuchnię dla dzieci. Szkoła przetrwała do 1922. Ponadto zakładał również kuchnie dla dorosłych, ochronki dla 480 dzieci, przytułki oraz szwalnie, które prowadził oraz finansował.
W 1922 otrzymał tytuł kanonika kapituły katedralnej. W 1925 został profesorem Seminarium Duchownego w Łodzi oraz wizytatorem nauki religijnej w szkołach, samemu wykładając religię w Żeńskiej Szkole Handlowej. W tym samym roku został mianowany sędzią prosynodalnym oraz rektorem bursy dla młodzieży.
Życie prywatne Malinowski był synem Ksawerego Malinowskiego i Marii z domu de Didier. Jego rodzina była majętna, co umożliwiało mu finansować jego inicjatywy związane z budową obiektów sakralnych oraz z działalnością charytatywną. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym lub cmentarzu Zarzew.
Upamiętnienie W latach 1934–1951 w Łodzi na osiedlu Koziny istniała ul. Ryszarda Malinowskiego, w 1951 przemianowana na ul.