Jej kandydatura została wysunięta w miejsce Jana Piłsudskiego W Sejmie była sekretarzem Komisji Oświatowej, w ramach której była zaangażowana w przyjęcie reformy oświaty, przygotowanej przez ministra Janusza Jędrzejewicza. Nie ubiegała się o mandat w kolejnych wyborach. W latach 1934–1935 była radną Rady Miejskiej w Łodzi.
W czasie II wojny światowej działała w Związku Walki Zbrojnej (ZWZ), a następnie w Armii Krajowej (AK). W 1939 aresztowana przez niemieckiego okupanta za przynależność do siatki zajmującej się kolportażem prasy AK. Została skazana na śmierć poprzez ścięcie głowy toporem. Karę zamieniono jednak na zesłanie do Generalnego Gubernatorstwa. Dzięki jej staraniom udało ocalić się dwa sztandary łódzkich gimnazjów: im. Stefana Żeromskiego oraz im. Mikołaja Kopernika. Zostały one ukryte w majątku jej męża w Prusinowie. Po wojnie sztandary powróciły do swoich szkół.
Po wojnie zajmowała się reaktywacją żeńskiego szkolnictwa zawodowego. Do 1956 kierowała jeszcze reaktywowaną przedwojenną Szkołą Przemysłowo-Handlową Żeńską