Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do oddziałów strzeleckich. Po zebraniu ochotnikow na krakowskich Oleandrach 7 sierpnia 1914 sformował 13 kompanię strzelecką, której został dowódcą. Od 7 sierpnia 1914 był dowódcą 13 kompanii strzeleckiej, a od 16 sierpnia 1914 dowodził 4 kompanią IV batalionu. W szeregach Legionów Polskich był żołnierzem 1 pułku piechoty w składzie I Brygady Legionów Polskich. 9 października 1914 został mianowany na stopień porucznika piechoty, po czym skierowany do prac werbunkowych, pracując w tym zakresie w Sosnowcu. W listopadzie 1914 był tam komendantem okręgowym. Jego żoną w tym czasie była Honorata „Nora” Sladky, zajmująca się wyżywieniem. Potem został dowódcą 2 kompanii II batalionu uzupełniającego 5 pułku piechoty. Następnie od 10 lutego do 23 maja 1915 dowodził 2 kompanią II batalionu 5 pp. Za nieuzasadnione oddalenie się od kompanii podczas bitwy pod Konarami w maju 1915 odebrano mu dowództwo i został zdegradowany. Później był komendantem kompanii szkolnej Szkoły Chorążych od 1 marca do 1 maja 1916. 29 marca 1916 został przeniesiony do półbatalionu etapowego. Według stanu z października 1916 był zastępcą komendanta obozu w Baranowiczach. Pod koniec 1916 został zwolniony z Legionów.