W 2018 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk plastycznych.
Ewolucja twórczości Droga artystyczna Pawła Orłowskiego dzieli się na dwa wyraźne etapy, odzwierciedlające zmianę w podejściu do materii i znaczenia ciała ludzkiego.
Wczesny okres: Biomorfizm i destrukcja W początkowej fazie (przełom lat 90. i 2000.) artysta tworzył formy biomorficzne. Jego prace charakteryzowały się organiczną linią, nieregularnością i płynną strukturą. Orłowski podejmował wówczas temat cielesności rozumianej jako proces biologiczny – podatny na chorobę, rozpad i deformację. Rzeźby z tego okresu były studium kruchości ludzkiej egzystencji, stanowiąc pole napięć między materialnością a zanikiem.
Okres dojrzały: Geometria i struktura Około 2012 roku nastąpił zwrot w estetyce artysty. Orłowski odszedł od form organicznych na rzecz radykalnej geometryzacji, redukcji kształtu i konstrukcyjności bryły. Wypracował styl charakteryzujący się ostrymi krawędziami i fasetkową budową (nawiązującą do estetyki cyfrowej 3D), realizując prace głównie w stali i brązie.