Służba wojskowa Po ataku Niemiec na ZSRR 27 czerwca 1941 zgłosił się na ochotnika do leningradzkiej milicji, ale został skierowany do szkoły łączności. Po ukończeniu kursu i otrzymaniu stopnia młodszego sierżanta w listopadzie 1941 roku został skierowany na Front Wołchowski jako radiotelefonista dywizjonu 883 Pułku Artylerii Korpuśnej (24 marca 1942 roku przekształconego w 13 Gwardyjski Pułk Artylerii). W jego składzie brał udział w ofensywie spod Wołchowstroja, w najcięższych bitwach pod Kiriszami, pod Pogostiem, w lubańskiej operacji ofensywnej, w przełamywaniu i znoszeniu blokady Leningradu.
Po ranieniu latem 1943 trafił do piechoty. W ramach 1 batalionu 1067 pułku strzeleckiego 311 Dywizji Strzeleckiej brał udział w nieudanej mgińskiej operacji ofensywnej. Ukończył dywizyjne kursy snajperskie, ale z powodu braku sierżantów został mianowany dowódcą oddziału uzbrojonego w pistolety maszynowe, a po zagładzie tego oddziału strzelcem zdobycznego, niemieckiego działa 37-mm (po jego stracie, standardowego radzieckiego działa 45 mm) w baterii batalionowej. Odmówił wstąpienia do WKP(b).