Konidia powstają pojedynczo lub częściej w prostych lub rozgałęzionych łańcuchach po 3-4, zwłaszcza w kulturze, przeważnie cylindryczne do wrzecionowatych, sporadycznie nieco maczugowate, z wystającymi bliznami na jednym lub obu końcach, jednokomórkowe, jasnooliwkowobrązowe, gładkie do delikatnie brodawkowatych, o długości do 32 µm i szerokości 6–5 µm.
Grzybnia patogenu zimuje na porażonych pędach. Wiosną wytwarza zarodniki konidialne, które roznoszone przez wiatr podczas deszczu dokonują infekcji pierwotnych owoców. Zarodniki kiełkują w kropli wody, tworząc grzybnię pomiędzy nabłonkiem a skórką. Bardzo młode zawiązki owoców nie są porażane, gdyż obficie pokryte są kutnerem utrudniającym kontakt zarodników z ich skórką. Grzybnia o oliwkowej barwie wytwarza podkładki, na których powstają konidia. W pełni sezonu wegetacyjnego dokonują one infekcji wtórnych owoców, liści i młodych pędów.
W Polsce występuje głównie na brzoskwiniach, wywołując grzybową chorobę roślin o nazwie parch brzoskwini. Poraża ona owoce, liście i niezdrewniałe pędy. Czasem poraża także morele, śliwy i migdałowca.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Venturiaceae